9 april 2011: een demonstratie in het museum
Het programma van de ‘Backstage Pass’ in Derby Museum and Art Gallery op 9 april 2011 bevatte een presentatie van QRpedia door Terence Eden. Het partnerschap bracht het museum en Wikimedia-bijdragers samen, onder wie Roger Bamkin. Het idee was om een tentoongesteld object te koppelen aan een Wikipedia-artikel in een taal die de bezoeker kon lezen.
In het bericht van 28 september 2011 keek Wikimedia terug op de start in april en het vertaalwerk rond de collecties. De demonstratiedag en het verslag van september zijn afzonderlijke mijlpalen. Ze beschrijven een cultureel gebruik van QR-codes, na de vroege stap van papier naar het mobiele web.
De bestemming kiest de taal, de QR-code vertaalt niet
Het Wikimedia-bericht legt uit dat de dienst de taal gebruikt die de telefoon doorgeeft en de koppelingen tussen Wikipedia-artikelen. Bestaat de overeenkomstige versie, dan bereikt de bezoeker dat mobielvriendelijke artikel.
De gedrukte code blijft een toegangspunt. De selectie gebeurt op het web na het lezen; het vierkant bevat niet alle vertalingen van de museumtekst. Dat onderscheidt drie taken: toegang maken, inhoud in verschillende talen voorbereiden en beslissen welke versie wordt getoond.
Een vertaling publiceren vraagt voor een museum dus redactioneel werk. Een koppeling tussen twee talen betekent evenmin dat hun artikelen exact dezelfde informatie bevatten. Controleer vóór de aankondiging van een meertalig bezoek welke teksten voor elk object werkelijk beschikbaar zijn.
Wanneer het artikel in de verwachte taal ontbreekt
Het proefverslag dat Terence Eden op 10 april publiceerde, beschreef toen een scherm met de beschikbare talen. Op 8 september beschreef zijn bericht over ontbrekende artikelen een andere toestand: een zoekopdracht op Wikipedia in de taal van de bezoeker. Hij besprak de beperkingen en verschillende mogelijke oplossingen.
Deze twee verslagen bepalen geen vaste, blijvende QRpedia-regel. Ze brengen een vraag naar voren die nuttig blijft voor uw project: wat ziet iemand wanneer een vertaling ontbreekt? Een taallijst, een korte toelichting of een contact kunnen opties zijn om voor uw inhoud voor te bereiden.
Houd een zichtbare taalkeuze, ook als de eerste doorverwijzing automatisch gebeurt. Een voorkeur van een apparaat hoeft niet de gewenste taal voor dit bezoek te zijn. Een pagina die zonder fout opent, kan toch haar doel missen als de lezer de inhoud niet begrijpt.
Een fictieve museumtekst met drie nagelezen versies
Stel u het volledig fictieve ‘Kanaalmuseum’ voor. Voor een tentoongestelde klok leidt de QR-code naar https://example.org/collection/horloge. De pagina toont de naam van het object, het inventarisnummer en drie links: Français, English, Nederlands. Het team publiceert en controleert de drie teksten voordat de code op het bordje komt.
Wordt de Nederlandse tekst ingetrokken voor een correctie, dan legt de pagina dat uit en biedt ze de beschikbare versies en een contact aan. Ze stelt geen Franse pagina voor als Nederlandse vertaling. Dit is een voorbeeld van een keuzepagina die het museum beheert, geen reconstructie van QRpedia of doorverwijsfunctie van Qurl.
Een onderschrift zoals ‘Lees de objecttekst — FR / EN / NL’ kondigt de voorbereide inhoud aan. De gids voor tekst onder een QR-code helpt de actie te verwoorden. Daarna kunt u de QR-code voor het adres van uw pagina maken ; talen en teksten worden op de bestemmingswebsite beheerd.
Controleer het bordje even zorgvuldig als de pagina’s
Het eerste verslag uit Derby ging over meer dan talen. Het meldde ook codes die te hoog hingen, te klein waren, last hadden van reflecties of moeilijk bij het juiste object te plaatsen waren. Deze waarnemingen horen bij de proef uit 2011; ze nodigen uit om het bordje en het bezoek samen voor te bereiden.
Controleer voor uw installatie elke koppeling tussen object, onderschrift, code en tekst. Met de Qurl-afbeeldingslezer kunt u het gecodeerde adres bekijken; de gids voor controle van een reeks vóór het drukken helpt een lijst bij te houden. Plaatsing, reflecties en toegang tot de tekst vragen daarna een controle ter plaatse.
Behoud ook een leesbare toegang voor bezoekers die niet scannen: de gids voor alternatieven voor QR-codes beschrijft die routes. Wijs ten slotte iemand aan die teksten en links opvolgt na een nieuwe vertaling of verplaatsing van een object. Het nieuwsartikel over culturele routes trekt deze voorbereiding verder dan één bordje.